My first post in my native tongue
Ug sa dihang naganahan ko musulat ug Binisaya karon gabhiona. Naminaw man gud ko sa usa ka kanta nga Why Can’t It Be sa 3rd Avenue ug dili man nako mapigilan nga makahunahuna ug makaingon nga maka-relate man jud ko sa kanta. Kabalo ko ni-promise nako sa akong kaugalingon nga dili nako mag-post ug bahin sa mga emo-emo nganhi kay pwerteng luura pero di man jud madala gud. Pasagdi nalang ko magyawyaw nganhi ako bitaw ning blog ug gamay ra bitaw mo na makasabot niini.
Haaay naunsa naman ni. Abi nako gikalimtan ko na to tanan nakong nabati/nahunahuna-an pag-summer. Pero di man jud malikayan na mubalik siya sa ako hunahuna. Unsaon ta man nga magsige man sad ug remind sa akoa. Loser kaayo ko ba. Hmf. Gisige ko naman ug pugos akong kaugalingon nga dili nako maghunahuna ani pero saon ta man, di man jud malikayan. Why can’t it be the two of us daw. Hmf walay ayo jud na nga pangutana. Ug di ko nahan mutubag. Medyo okay naman ta ko nya karon nabuang napud gamay pero sure ko okay ra ko. Haha, may pagka bangag man sad diay ning utok nako. 
Basta ui. Medyo nalipay man ko sa mga padung mahitabo pero medyo nasuya pud ko? Ambot. Bangag jud oi. Aaargh. Wrong time. Wrong place. Wrong person? Or was it me? Huhu leche ning boring kaayo tag kinabuhi bisan-unsa lang atong mahunahuna-an ba. Wa pud ko nalingaw aning akong gibati. Asa kaha ni muhantong sa? Mahuman na unta. Makakita nata ko ug para sa ako. Yucks.
Ug dinhi lang ko kutob kay nagtuyoktuyok na akong storya. Wa napud mo kasabot. Aw klaro man. Sa mga di Bisaya wa jud mo kasabot. Haha.
That’s all for my lonely night. 
on July 14, 2009 on 12:13 am
aaawww. tawn sad ni dodong karl. XD
okay ra nah bry oi. nganong lud-an mn ka’g emo2x? kanindot anah. anha ra gni ka makapagawas sa imong gibati.
bry, ayaw na lang pugngi imung kaugalingon nga maka-huna2x a2ng mga butanga. kbaw ka, mao ra nah ang paagi para ma-overcome nah nimu imung gibati diha (kng gnahan mn gni ka mka-overcome anah). somehow, mka-relate pd ko sa imong kaagi ron. and akong masulti (quoted from a friend again), “endure and enjoy the pain. you’ll get used to it.” let it be. you’re most human when you feel these emotions.
pero it’s your choice bry. if you want to face reality and feel the pain, go ahead. there’s nothing wrong with it. if you want to forget about it and be happy naman, still, go ahead. either way, you’ll feel satisfied btaw. aw in my case, i did.
[sorry for invading again. hahahaha. XD]
on July 14, 2009 on 7:33 am
Yehey Bisaya na tubag! Waaah wa ko ga-expect naay makabasa ani dayon. Wa raman ko lingaw ani panahona. Bitaw lingaw2x rasad ng akoa ayaw kaayo tagda hehe. Bored man gud ko gabii pero kung di ko bored di jud ko makahuna2x aning in-ani.
Salamat diay sa pagsabot ug paghapit. Arigatou!
on July 14, 2009 on 6:44 pm
ahahaha. ang nabantayan nakuh nimu bry nohh ky dli kaayo ka mu-acknowledge sa imu mga down moments. like before, you almost wanted to deny it. ahehehe. hnuon, laki mn ka. so mura masabtan ra. dli pareho ka-emo sa babaye. nyahehehehe.
pero paytz ra nah. at least you still know how to let out your feelings. aja! 
on July 14, 2009 on 7:21 pm
Hihihi it doesn’t matter. I don’t want to acknowledge my down moments anyways. I’d let them out but I want them to stay that way. No spreading.
Anyways anyhow anywhere thanks for understanding 
on July 14, 2009 on 7:27 pm
hehehehe. oks. i respect your way. mahahaha.
and you don’t have to thank me bry (as what i always say, hahaha). but since you said it already, no prob anyway. 
on July 15, 2009 on 6:59 pm
di ako makasabot.
on July 15, 2009 on 7:10 pm
Haha nakakaintindi ka ng konting Bisaya? Hehe.